مرکز حامیان حقوق بشر، آرش مجد
پیامی روشن به روسری سفیدها؛ قرارنیست درها برای شما باز شود.
حالا که خبر باز شدن درهای ورزشگاه دوازده هزار نفری به روی زنان و دختران ایرانی، تبدیل به خبر داغ ورزش ایران شده، حتی اگر قرار باشد نیروهای دلواپس نظام ایران هم با راهپیمایی بعد از نماز جمعه یا تهدید به حضور خونین خود مقابل ورزشگاه آزادی، فضا را ملتهب کنند، باز هم دختران ایرانی مانتو به تن می کنند، شال و روسی روی سر می اندازند، پرچم کشورشان را برمی دارند تا چهارشنبه به غربی ترین نقطه تهران بروند و یکی از تماشاگران مسابقه والیبال ایران باشند. اما کمی صبر کنید! قرار نیست درها، برای «شما» باز شود! آن یکصد تماشاگر زن بازی ایران و امریکا، از قبل انتخاب شده اند.
صد نیروی برگزیده!
دلواپسی های مدیران بالادست ورزش ایران از وقتی آغاز شد که فدراسیون جهانی والیبال پیش از آغاز لیگ جهانی والیبال از ایران برای حضور مجدد در این رقابت ها، به صورت رسمی ضمانت حضور بانوان ایرانی در سالن های مسابقات داخل کشور را خواست. احتمال حذف ایران از این مسابقات آن قدر جدی بود که وزارت ورزش با اختیار تامی که از دولت گرفته بود، رییس فدراسیون والیبال را برای امضای این تعهدنامه مختار کند. اما خیلی زود دلواپسیها هم در تهران شروع شد. اولین سئوال این بود که از ظرفیت دوازده هزار نفری ورزشگاه، چند زن و دختر ایرانی حق حضور در ورزشگاه را خواهند داشت؟ آیا آنها می توانند لابهلای مردها بنشینند یا قاعده جداسازی زن و مرد درست مثل دانشگاه و اتوبوس و متروهای کشور در سالن دوازده هزار نفری هم اجرا خواهد شد؟ آنها چه شعارهایی خواهند داد؟ با چه پوشش و آرایشی به سالن می آیند؟ جواب دلواپسان نظام را چه کسی می دهد؟ همه این سئوالات، باعث شد تا دولت موظف شود برای کنترل دوجانبه اوضاع (هم در داخل و هم در خارج) راه حلی قطعی و بی دردسر شروع کند.
اولین قدم، مشخص شدن تعداد حضور بانوان در ورزشگاه بود. از ظرفیت دوازده هزار نفری سالن آزادی، فقط صد صندلی به بانوان ایرانی رسید. یعنی باقی ورزشگاه مثل همیشه در اختیار آقایان! یک تقسیم عادلانه در سیاق و تفکر دولت ایران. همین یکصدر نفر اما چگونه باید انتخاب می شدند؟
تقلید از لیگ فوتبال
محمدرضا داورزنی به عنوان رییس فدراسیون والیبال و از نزدیک ترین رئوسالی فدراسیون های ورزشی کشور به بیت رهبری، برای این سئوال، دو جواب داشت. اول این که زنانی که وارد ورزشگاه می شوند همه از خانواده بازیکنان تیم ملی والیبال و اعضای فدراسیون باشند و دوم این که بلیط این مسابقات به تقلید از سازمان لیگ فوتبال، به صورت اینترنتی و قبل از شروع بازی فروخته شود. به همین سادگی، امکان ورود بانوان به ورزشگاه در روز مسابقه به صفر خواهد رسید! پس شما وقتی به عنوان یک دختر ایرانی می خواهید پروسه خرید بلیط اینترنتی را در سایت فدراسیون والیبال آغاز کنید، باید ابتدا به این سوال که نام و نام خانوادگی و جنسیت شما چیست جواب بدهید. پاسخ سوم شما باعث بروز خطا و پیغام ایراد در سرور می شود. اما واقعا سرور مشکلی دارد؟ چرا این مشکل برای آقایان به وجود نمی آید؟
اما راه حل داورزنی هرچند در کلیت باب میل نظام ایران بود، اما در جزییات با مخالفت وزارت کشور روبهرو شد. شنیده ها حاکی از آن است که یک هفته قبل از مسابقه والیبال تیم های ایران و امریکا در ورزشگاه آزادی، جلسه ای در وزارت کشور با حضور داورزدی رییس فدراسیون والیبال، نماینده وزارت کشور، نصرالله سجادی (معاون حرفه ای و قهرمانی وزارت ورزش و جوانان) و نماینده وزارت اطلاعات برای هماهنگی های نهایی ورود بانوان به ورزشگاه برگزار می شود. در این جلسه، نماینده وزارت کشور به داورزنی ابلاغ کرد که صد تماشاگری که می توانند در قسمت بانوان ورزشگاه دوازده هزار نفری آزادی بنشینند باید تلفیقی از کارکنان زن نیروی انتظامی و خانواده های مورد تایید وزارت کشور باشند. یعنی حتی اگر وزارت کشور همسر یا خواهر یکی از بازیکنان تیم ملی والیبال ایران یا یکی از کارمندان فدراسیون را تایید نمی کرد، او حق ورود به ورزشگاه را نداشت. به همین ترتیت بیش از هفتاد بلیتی که فدراسیون والیبال برای ورود خانواده والیبالیست ها و اعضای فدراسیون درنظر گرفته بود به صورت خود به خود باطل و در اختیار نیروهای پلیس زن نیروی انتظامی قرار گرفت.
مورد بعد، چگونگی پوشش خانم هایی است که باید وارد سالن شوند. با توجه به این که روز چهارشنبه ناظر ویژه فدراسیون جهانی والیبال (FIVB) هم برای نظارت به حضور بانوان ایرانی به ورزشگاه آزادی خواهد آمد، وزارت کشور از پلیس های زن خود خواست برای حضور در ورزشگاه کمی «راحت تر» باشند. یعنی پلیس های همیشه پوشیده با چادر ایرانی می توانند شال یا روسری رنگی به سر کنند، دست یکی از فرزندان خود را بگیرند و روی سکوها حتی پرچم تکان دهند و با پوشش و رفتار و فریادهای خود نشان دهند که اینجا، همه چیز در امن و امان است.
اقدام نهایی، صدور هشت آی دی کارت برای خبرنگاران برگزیده زن ایرانی بود. خبرنگارانی که از صدا و سیما، خبرگزاری ها و همین طور روزنامه های کشور دست چین شده بودند و پیش از صدور آی دی کارت برای حضور در جایگاه خبرنگاران، در اتاق حراست وزارت ورزش به خوبی توجیه شدند. در مورد مصاحبه های احتمالی خبرگزاری های خارجی با آنها، پاسخ هایی که باید بدهند و همین طور چگونگی پوشش خبری این مسابقه. چه اخبار داخل سالن و چه اتفاقاتی که بیرون از ورزشگاه می افتد! این آخری برای نماینده حراست وزارت ورزش از همه چیز مهمتر بود. این خبرنگاران زن ایرانی هم در همان جلسه ای که در وزارت کشور برگزار شده بود به تایید وزارت های ورزش، اطلاعات و کشور رسیده بودند.
اینجا تجمع نکنید، قدم هم نزنید!
مهمترین مشکل از دید وزارت کشور، بیرون ورزشگاه اتفاق خواهد افتاد. جایی که تقابل دو طیف متضاد و متفاوت می تواند تبعاتی سنگین برای کشور در فضای عمومی به همراه داشته باشد. یک گروه دختران و زنانی که می خواهند جزو آن یکصد نفر باشند و به امید خرید بلیط به ورزشگاه آزادی می روند و گروهی دیگر دلواپسانی که هم بعد از نماز جمعه راهپیمایی کرده بودند و هم وعده حضور خونینشان در روز بازی مقابل ورزشگاه را با “اعلامیههای خودجوش” در سطح شهر نشان دادند.
همان طور که روز چهارشنبه، پلیس های زن موظف به صحنهسازی در سالن دوازده هزار نفری هستند، پلیس های مرد در بیرون ورزشگاه باید مقابل دو طیف بیاستند. اول دخترانی که با پرچم یا با ظاهری که حتی نشان میدهد قصد ورود به ورزشگاه دارند را اول با تهدید و بعد با بازداشت از صحنه دور کنند و دوم این که اجازه هیچ تجمعی به دلواپسان حزب الله ندهند. برای این اتفاق، آنها از نیروهای لباس شخصی خود و همین طور گردان ضدشورش غرب تهران (که در ضلع جنوبی ورزشگاه آزادی مستقر هستند) کمک خواهند گرفت.
برای فریاد کشیدن می توانید در خانه های تان بنشینید و با خیالی راحت این وظیفه را به صد نیروی دست چین شده نیروی انتظامی و فدراسیون والیبال بدهید. رد شدن از این بازی، برای ایران حکم عبور از آتش را دارد.