جرس:احمد شهید گزارشگر ویژه ایران در شورای حقوق بشر سازمان ملل بارها از جمهوری اسلامی خواسته تا به او به او اجازه دهد برای گزارش دادن از وضعیت حقوق بشر در ایران، به این کشور سفر کند اما تاکنون با این درخواست موافقت نشده است. حال آنکه موارد نقض حقوق اساسی شهروندان به ویژه زنان، فعالان مدنی و اقلیتهای مذهبی همچنان ادامه دارد.
شیرین عبادی، جایزهٔ صلح نوبل سال ۲۰۰۳ میلادی در گفتگو با «جرس» ضمن مروری كوتاه بر مسائل حقوق بشری ايران پس از انقلاب اسلامی٬به چشم انداز آن در سالهای آتی می پردازد و می گوید: « متاسفانه از ابتدای استقرار جمهوری اسلامی در ایران شاهد نقض حقوق بشر در ایران بوده ایم. از تیرباران های بالای مدرسه رفاه که در ظرف پنج دقیقه حکم تیرباران عده ای از وابستگان رژیم سابق را دادند تا الان که نقض حقوق بشر ادامه داشته است.» او تصریح می کند که صحبتاش بر سر حمایت از وابستگان رژیم سابق نیست، بلکه منظورش این است آن افرادی که تیرباران شدند از دادرسی عادلانه محروم بودند.» به اعتقاد وی « از همان زمان نقض حقوق بشر با تیرباران بالای مدرسه رفاه شروع شد و تا کشتار فجیع و جنایت بار دهه شصت ادامه پیدا کرد و مسئله درگیری های داخلی را پیش آورد و همینطور بعد از فوت آقای خمینی در زمانیکه آقای خامنه ای رهبری را به دست گرفتند نیز نقض حقوق بشر ادامه پیدا کرد.»
این حقوقدان در ادامه به تعیین و نقش گزارشگران ویژه در ایران پرداخته و می افزاید: « به طور مرتب برای ایران گزارشگر ویژه حقوق بشر تعیین شد زیرا میزان شکایت ها در مورد نقض حقوق بشر بسیار بالا بود و شهروندان بسیار شاکی بودند. در ابتدا آقای گالین دوپل به عنوان گزارشگر ویژه حقوق بشر از سوی سازمان ملل تعیین شد و یکبار به ایران سفر کرد. گزارش او سرشار از سرزنش نسبت به جمهوری اسلامی بود هرچند که تمام فجایع را هم ننوشته بود اما در همان حد هم بسیار دردناک بود و از بسیاری از جنایت ها پرده بر می داشت. این گزارش به مذاق رژیم خوش نیامد و اعلام کرد که اگر این گزارشگر عوض شود همکاری می کند و به همین دلیل آقای گالین دوپل را عوض کردند و آقای دکتر موریس کاپیتورن کانادایی استاد دانشگاه به عنوان گزارشگر ویژه حقوق بشر برگزیده شد. یکبار نظام جمهوری اسلامی اجازه ورود او به ایران را داد و او در هفت روز اقامت در ایران گزارش هایی تهیه کرد که نماینگر نقض گسترده حقوق بشر در ایران بود. بار دیگر گزارش دکتر موریس کاپیتورن نیز به مذاق حکومت ایران خوش نیامد و دیگر اجازه ورود گزارشگر ویژه حقوق بشر را به ایران نداد.»
عبادی با اشاره به روند بهبود وضعیت حقوق بشر در دوران اصلاحات می گوید: « در دوران اصلاحات و روی کار آمدن آقای خاتمی اندکی وضعیت حقوق بشر بهتر شد و به همین دلیل سازمان ملل متحد برای اینکه دولت ایران را تشویق به استمرار بهبود وضعیت حقوق بشر کند گزارشگر ویژه را برداشت اما این عمل اشتباه بود زیرا به محض برداشتن گزارشگر ویژه حقوق بشر٬ مجددا نقض حقوق بشر در ایران شدت گرفت و شاهد بسته شدن فلهای روزنامه ها بودیم بطوریکه در عرض یک هفته٬ نود روزنامه و مجله به دست قاضی مرتضوی بسته شد و از آن زمان لقب جلاد مطبوعات بر روی ایشان باقی ماند. این وضعیت ادامه داشت تا پایان دوره ریاست جمهوری آقای خاتمی که در دوره ریاست جمهوری آقای احمدی نژاد وضعیت حقوق بشر روز به روز رو به وخامت رفت، تا وقایع خرداد سال ۱۳۸۸ و جنایات در کهریزک و حمله به کوی دانشگاه و بسیاری وقایع دردناک دیگر. امروز ایران آمار بالای اعدام را در بین کشورها دارد و متهمین سیاسی و عقیدتی را اعدام می کنند افرادی که زیر هیجده سال مرتکب جرم شده اند را اعدام می کنند و بسیاری از موارد نقض حقوق بشر دیگر. در نتیجه وضعیت حقوق بشر در ایران هم اکنون مانند ابتدای انقلاب بسیار بد است.»
شیرین عبادی به انتخابات اخیر ریاست جمهوری و پیروزی آقای روحانی اشاره کرده و معتقد است که رئیس جمهور سعی می کند وضعیت حقوق بشر را بهبود ببخشد زیرا می داند رابطه با دنیا بدون بهبود وضعیت حقوق بشر امکان پذیر نیست و به علت اینکه بسیار علاقمند به برقراری ارتباط با غرب است در این زمینه تلاش های خود را دارد اما این تلاش ها کافی نیست و این که آیا قدرت انجام این اصلاحات دارد سوال دیگری است.
او به موارد نقض حقوق بشر پس از آغاز به کار دولت یازدهم پرداخته و ادامه می دهد: « دیدیم که غلامرضا خسروی زندانی سیاسی بر خلاف قانون اعدام شد یعنی زمانی که مطابق با قانون مجازات اسلامی مصوبه ۱۳۹۲ باید آزاد می شد اما اعدامش کردند. آقای روحانی حداقل می توانست به این اعدام اعتراض کنند و یا در مورد وقایعی که در بند ۳۵۰ زندان اوین رخ داد حداقل به طور شفاهی آن را محکوم کنند. اما چنین واکنش هایی از سوی ایشان ندیدیم ضمن اینکه باید یادآور شوم که بسیاری از جنایات ضد حقوق بشری که در ایران اتفاق می افتد مسبب آن مامورین امنیتی در وزارت اطلاعات هستند. وزارت اطلاعات زیر مجموعه قوه مجریه است و آقای روحانی می بایست تسلط بر این وزارت خانه داشته باشند و بتوانند ماموران خاطی را برکنار کنند. حال اگر این قدرت از ایشان سلب شده و رهبر این قدرت را برای خودش نگه دارد حداقل آقای روحانی می بایستی به صراحت این مسئله را مطرح کنند؛ همانطور که به صراحت اعلام کردند که ما مسئول بهشت و جهنم مردم نیستیم و مردم حق دارند خودشان راهشان را انتخاب کنند و باید در مورد مسائل سیاسی روز صراحت بیان داشته باشند و با مردم صحبت کنند. به عنوان مثال بگویند در مورد وزارت اطلاعات به او اجازه دخالت داده نمی شود، در آن زمان است که مردم با صداقت ایشان مواجه خواهند شد و پاسخ بهتری خواهند داد.»