مركز حاميان حقوق بشر- نُه روز از اعتصاب غذاى چهار زندانى مدافع حقوق بشرِ معترض به وضعيت زندانيان بيمار عبدالفتاح سلطانى، سعيد مدنى، مهدی خدايى و امیرخسرو دلیرثانی مى گذرد. برخى از خواسته هاى اعتصاب كنندگان تاكنون برآورده شده است و با توجه به اينكه اعتصاب كنندگان خود از وضعيت سلامتى نامساعدى برخوردارند، فعالان اجتماعى و سياسى زيادى از آنان درخواست كرده اند تا به اعتصابشان پايان دهند.
مركز حاميان حقوق بشر در مورد آخرين اطلاعات مربوط به اعتصاب كنندگان با مائده سلطانى دختر عبدالفتاح سلطانى، گفت و گو كرده است.
لطفا از آخرين وضعيت پدرتان در اعتصاب غذا بگوييد و اگر از حال ساير اعتصاب غذاكنندگان با خبريد؟
طبق آخرین اطلاعاتی که دارم پدرم از نظر جسمی بسیار ضعیف شده و تاکنون به علت بالا رفتن فشار خون، درد در قسمت چپ بدن و قفسه سینه، شل شدن عضلات بدن چندین بار مجبور به انتقال به بهداری زندان شده اند. ولی باوجود این مشکلات همچنان بر خواسته های خود پافشارى كرده و تا امروز به اعتصابش ادامه داده است.
وضعیت سایر اعتصاب غذا کنندگان نیز بهتر از پدرم نیست. تا آنجا که می دانم آقای سعید مدنی که حدود تقریبا دو ماه پیش به علت مشکلات گوارشی تحت عمل جراحی کیسه صفرا قرار گرفته اند و نیاز به تغذیه مناسب و رسیدگی پزشکی بعد از عمل جراحی دارند، متأسفانه با این اعتصاب وضعیتشان وخیم تر شده است.
آقای امیر خسرو دلیر ثانی و مهدی خدايى هم که سالهاست در شرایط زندان و محروميت از تغذیه ای سالم و محیطی آرام و طبيعى به سر می برند، تاکنون در اعتراض به وضعیت زندان و رفتارهای غیر قانونی زندانبانان چندین بار مجبور به اعتصاب غذا شده اند. طبیعی است که آنها قوای جسمانیشان تحلیل رفته است .اما با همه مشکلات و ضعف جسمانی از روحیه ای بالا برخوردارند و مصرانه تا امروز بر خواسته هايشان مانده اند.
چرا آقاى سلطانى كه خود فعال حقوق بشرند راهى مثل اعتصاب غذا را انتخاب كرده اند كه در قدم اول براى حقوق فردى خودشان مضر است؟
باید بگویم برای خود من هم شنیدن این خبر شوک آور بود و اصلا نمی توانستم قبول کنم که پدر من دست به این کار خطرناک زده باشد کاری که همیشه خودش مخالف انجامش بود. اما همانطور که در بیانیه اعتصاب كنندگان آمده، فشارهای وارد شده به زندانیان بیمار و بویژه زندانیانی که شناخته شده نیستند، یا کمتر در رسانه ها حرفی از آنها زده می شود، نقض مکرر قوانین و مقررات آيین نامه سازمان زندانها، عدم توجه به وضعیت سلامتی و بهداشت زندانیان ، اجبار آنها به پوشیدن لباس زندان و استفاده از دستبند و پابند به هنگام انتقالشان به بیمارستان و از طرف دیگر اعتصاب غذای خاموش و بی صدای اسماعیل برزگر و محمد حسن یوسف پورسیفی در اعتراض به عدم رسیدگی پزشکی و همه و همه این رفتارهايى كه نقض صريح حقوق زندانيان است، درنهايت موجب شده که پدرم و آقایان سعید مدنی، امیر خسرو دلیرثانی و مهدی خدايى آخرین و خطرناک ترین راه را برای فریاد از بیداد و رساندن صدای خود و سایر زندانیان به گوش مردم و مسئولان انتخاب کنند.
– آيا از وضعيت زندانيان بيمار اطلاع داريد؟ آيا آمارى از زندانيان بيمار در دست است؟
اسامی تعدادی از زندانیان بیمار در زندانهای اوین و رجائی شهربه دست ما رسیده است ولی متأسفانه از زندانهای دیگر و مخصوصا از زنان زندانی اطلاعات زیادی نداریم. بنابر اطلاعات رسیده بیش از سی زندانی سیاسی در بند ٣٥٠ اوین با بیماریهای مختلف دست به گریبان هستند که وضعیت برخی ازآنها وخیم بوده و نیازمند رسیدگی سریع هستند؛ از جمله حمید نویدی- حسین رونقی ملکی- علی معزی- اسماعیل برزگر- علی صلامی پور-هادی یازرلو- کیوان صمیمی – علیرضا بهشتی- رضا شهابی- احمدرضا دانشپور مقدم و محسن دانشپور مقدم- اسدالله هادی- سعید متین پور داود اسدی و بسیاری دیگر که برخی از آنان مثل اصغر محمودیان با وجود بیماری به زندانهای مختلف از جمله سمنان و رجايی شهر منتقل شده اند.
به اين عده بايد وضعیت سلامتی مهدی کروبی و میر حسین موسوی را هم افزود که در شرایطی غیر قانونی نگهداری می شوند.
– آيا اعتصاب غذاكنندگان اعلام نكرده اند كه در چه صورتى اعتصاب را مى شكنند، چون ظاهرا به بخشى از خواسته هاى ايشان پاسخ داده شده؟
بله با توجه به خبرهايى که از زندان می رسد مسئولان زندان قولهايى به آنها داده اند و با برخی از زندانیان بیمار صحبت کرده اند و قول مساعد داده اند که امکانات اعزام آنها به بیمارستان را فراهم کنند و به خانواده های برخی دیگر وعده همکاری و اعزام به بیمارستان داده اند ولی هنوز پدرم و سه عزیز دیگر اعتصاب غذا کننده منتظر پاسخی مطمئن از طرف مسئولان هستند.
عده زيادى تاكنون خواستار شكستن اعتصاب شده اند، آيا اطلاع داريد كه اين پيغامها و درخواستها به گوش زندانيان رسيده است يا نه؟
آخرین باری که خانواده های زندانیان توانسته اند آنها را ملاقات کنند روز دوشنبه بود که همه زندانیان سیاسی بند ٣٥٠ با خانواده هایشان ملاقات داشتند و بعد از آن هیچ ارتباطی با زندانیان مقدور نیست چرا که زندانیان سیاسی حتی از حق تلفن هم محروم هستند. بنابراین نمی توانم قاطعانه به این سؤال شما پاسخ دهم چرا که تنها راه اطلاع یافتن آنها این است که مسئولان زندان این پیامها و در خوستها را به اطلاع آنان برسانند و من نمی دانم كه رسانده اند یا نه.
– لطفا به عنوان خانواده يك زندانى سياسى كه در اعتصاب غذاست اگر بر خواسته مشخصى تاكيد داريد بفرماييد.
من از یک طرف از تمامی فعالان و مدافعان حقوق بشر تقاضا دارم که با حمایت از این زندانیان کمک کنند که صدای آنان رساتر و با پژواک بیشتری به گوش مردم ایران، مسئولان و همه كسانى كه جان افراد به عنوان مهمترين حق زندگى، برايشان مهم است برسد و از طرف دیگر از مسئولان قوه قضائیه و زندانها می خواهم فراموش نکنند که با تعدادی انسان سرو کار دارند که هم طبق موازین بین المللی پذیرفته شده توسط دولت ایران وهم طبق قوانین داخلی و مقررات سازمان زندانها از حقوقی برخوردارند که احترام به آن حقوق از وظایف اولیه آنان است. با عدم اجرای قانون و بى احترامى و بى توجهى به حقوق زندانیان شرایط را بدتر از آنچه که هست نکنند.