مركز حاميان حقوق بشر، سامان رسول پور – ماموران امنیتی مریوان، عدنان حسنپور، قدیمیترین روزنامه نگار زندانی را به شکل غیرمنتظرهای به زندان زابل در سیستان و بلوچستان تبعید کردند. این در حالی است که محکومیت قطعی این روزنامه نگار کرد ١٦ سال زندان است و مجازات «تبعید» بخشی از محکومیت او نبوده است.
بنا به اخبار رسیده از زندان مریوان، عدنان حسنپور بعد از ظهر روز دوشنبه، ۲۸ بهمن بدون اینکه اجازه جمع کردن وسايل شخصیاش را داشته باشد و بدون اینکه بتواند به خانوادهاش اطلاع بدهد، به زندان زابل تبعید شده است. زندان زابل ۱۸۵۰ کیلومتر از شهر مریوان، زادگاه این روزنامه نگار زندانی فاصله دارد.
این تصمیم مسئولان زندان مریوان در حالی است که مراجع قضایی حکم جدیدی برای عدنان حسنپور صادر نکردهاند و احتمال آن میرود که این اقدام با دخالت و اصرار نیروهای امنیتی استان کردستان صورت گرفته باشد.
تبعید به جرم نوشتن نامه به رئیس جمهورى
مختار زارعی، فعال مدنی کرد که از نزدیک پرونده عدنان حسنپور را پیگیری میکند، به «مرکز حاکیان حقوق بشر» میگوید: «احتمالا عدنان حسنپور را به دلیل نامهای که از زندان به آقای روحانی نوشته بود، تبعید کردهاند.» او میگوید: «با توجه به اینکه دادگاه نمیتواند بدون برگزاری جلسه رسیدگی و بدون حضور متهم و وکیلش چنین حکمی بدهد، پس این تصمیم به احتمال زیاد براثر فشارهای نهادهای دیگر بوده است».
عدنان حسنپور، در نامهای که چند ماه پیش به رئیس جمهورى ایران نوشته بود، به بخشی از مطالبات کردهای ایران از رئیس جمهورى جدید اشاره کرده بود. او در نامهاش نوشته بود که «با امید به تحول و تغییر مسالمت آمیز و پرهیز از تکثیر خشونتی که در بطن فرد فرد جامعه موج میزند، امید و آرزوهای تحولخواهانهام را به همان صندوق رأیی سپردم که در آخرین آزمون، سخت کم اعتبار شده بود».
این روزنامه نگار زندانی در بخش دیگری از نامه خود به حسن روحانی نوشته بود: «مطالبات ما هم مشروع است و هم قانونی، میخواهیم از دیگران نه برتر باشیم و نه کمتر، نه در پی اسقاط نظام هستیم و نه در پی تداوم وضع موجود. انتظار معجزه هم نداریم؛ استیفای حقوق به رسمیت شناخته شدهمان در قانون اساسی و رفع رویهها و فرآیندهای تبعیض آمیز.
میخواهیم نگرش غلیظ امنیتی از کردستان برداشته شود، میخواهیم ما هم شهروند درجه یک باشیم، میخواهیم کرامت انسانی و ملیمان محترم شمرده شود، میخواهیم در مدیریت کشور و منطقهیمان مشارکت داده شویم، میخواهیم روند توسعهٔ کردستان پایاپای باقی مناطق ایران باشد، میخواهیم با زبان خود بخوانیم و بنویسیم.
ما نمیتوانیم ادامهٔ وضعیت کنونی کردستان را تأیید کنیم؛ وضعیتی که در آن افراد غیر کردستانی بر سرنوشت کردستان تسلط دارند و چه بسیارند شایستگان کردی که با برچسب ضدانقلاب به کنج انزوا پرتاب میشوند. ایکاش میتوانستید برای چند روز کرد شوید تا احساس ما را درک کنید آن هنگام که در شهر و دیار خود بیگانه محسوب میشویم و آن هنگام که ادارهٔ آموزش و پرورش کرمانشاه بخشنامه میکند که هیچ معلمی حق ندارد به زبان کردی تدریس کند!»
عدنان حسنپور، این نامه را از زندان سنندج خطاب به رئیس جمهورى نوشته بود. بعد از انتشار این نامه سرگشاده، فعالان حقوق بشر کرد از افزایش فشارهای امنیتی بر این روزنامه نگار زندانی خبر داده بودند. این فشارها، یک ماه پیش با انتقال غیرمنتظره عدنان حسنپور به زندان مریوان وارد مرحله جدیدی شد.
مختار زارعی، فعال مدنی کرد در مورد نحوه تبعید عدنان حسنپور میگوید: «بعد از تبعید عدنان، دادگاه زابل و زندان زابل او را تحویل نگرفتەاند و خواهان برگشت او بە کردستان بودەاند و بعد از چند ساعت معطلی، نهایتا زندان زابل او را پذیرش کردە است؛ کە این نشان از فشارهای نهادهای خاص دارد. به عبارتی، دادسرای زابل از قبول او امتناع کردە بود و آن را غیر قانونی خواندە بود اما نهایتا مجبور بە قبول میشود».
مختار زارعی در ادامه میگوید: «حتی رانندە ماشینی کە او را بە زابل بردە بود بە وکیلش (سیروان هوشمندی) میگوید چە کسی هزینە برگشت را بە من میدهد؟ کە آقای هوشمندی هم گفتە بود ما کرایە تو را پرداخت میکنیم اما چند ساعت بعد تماس میگیرد و میگوید زندان نهایتا او را پذیرش کردە است».
به گفته مختار زارعی، صالح نیکبخت و سیروان هوشمندی، وکلای عدنان حسنپور، در تلاش هستند تا تصمیم تبعید موکلشان مورد تجدیدنظر قرار بگیرد.
قدیمیترین روزنامه نگار زندانی در ایران
عدنان حسنپور، عضو تحریریه هفته نامه «آسو» بود. او در بهمن ۱۳۸۵ بازداشت شد و سپس دادگاه انقلاب مریوان او را به اتهام «محاربه» و «اقدام علیه امنیت ملی» به اعدام محکوم کرد. این حکم با اعتراضات گستردهای در سطح جهان مواجه شد. اما به رغم همه این اعتراضات، دیوان عالی کشور در سال ۱۳۸۶ عینا حکم اعدام را تائید کرد.
اما در نهایت با ادامه اعتراضات و پیگیری وکلای پرونده، دستگاه قضایی حکم عدنان حسنپور را از اعدام به ١٦ سال حبس کاهش داد. او در حال حاضر بیش از هفت سال است که در زندان بسر میبرد. در سالهای گذشته چندین جایزه بین المللی از جمله «جایزه آزادی مطبوعات گزارشگران بدون مرز» و «جایزه آزادی مطبوعات ایتالیا» به این روزنامه نگار زندانی تعلق گرفته است.
مقامات قضایی جمهوری اسلامی در هفت سال گذشته، بارها با درخواست مرخصی این روزنامه نگار مخالفت کردهاند.