مرکز حامیان حقوق بشر – کمالالدین لطفی
به دنبال تشدید بیماری آسم و عفونت ریه، مصطفی دانشجو عاقبت به بیمارستان امام خمینی تهران منتقل شد؛ وکیل دراویش گنابادی که خود بار محکومیتی هفت و نیم ساله را بر دوش میکشد در هفتههای اخیر سخت بیمار بود و محبوس در زندان اوین، شانسی برای درمان و رهایی از بیماری نداشت.
اما در آخرین روزهای آبان ماه بود که وبسایت مجذوبان نور، پایگاه خبری دروایش گنابادی، گزارش داد که آقای دانشجو سرانجام از زندان به بیمارستان منتقل شده است، آن هم پس از اعتراض علنی خانواده او به مسئولان زندان اوین و هشدار درباره پیامدهای بیماریهایی که روز به روز توان او را تحلیل میبرند.
مصطفی دانشجو از سال ۱۳۹۰ در زندان است؛ شش ماه نخست زندان ساری و از آبان همان سال در زندان اوین تهران آن هم با اتهاماتی کلی نظیر «تشویش اذهان عمومی» که به اکثر زندانیان سیاسی در ایران نسبت میدهند.
فرهاد نوری، مدیر وبسایت مجذوبان نور به مرکز حامیان حقوق بشر میگوید:
«آقای دانشجو در همه این مدت حتی یک بار هم به مرخصی نیامده است. او از اردیبهشت سال ۹۰ تا الان در زندان است. حتی از زندان ساری یکراست به زندان اوین تهران منتقل شد. در واقع، بر اساس اولین پروندهای که داشت باید تا پاییز سال ۹۰ آزاد میشد، اما به دنبال دستگیریهای گسترده دروایش گنابادی و فعالان وبسایت مجذوبان نور در سال ۹۰، او را هم آزاد نکردند و به اوین فرستادند.»
در بند ۸ اوین؛ نفسی که با سختی کشیده میشود
اوین، بند ۸، اقامتگاه اجباری مصطفی دانشجو در این ماهها شده است، اتاقی شلوغ با هوای نامناسب که ریههای تحلیلرفته او را ضعیفتر میکند، چنانچه او قسمت قابل توجهی از ریه خود را از دست داده است. فرهاد نوری میگوید:
«ریه آقای دانشجو عفونت کرده و تحت نظر پزشک باید آنتیبیوتیک مصرف کند. او قبل از زندان مشکل آسم را داشت، اما طبق گواهی پزشکی قانونی در این سه سال گذشته ۴۰ درصد ریه خود را از دست داده است. حالا دچار یک بیماری قلبی هم شده است که منشا تنفسی دارد.»
در وبسایت مجذوبان نور آمده است: «شیوع بیماریهای مختلف در میان زندانیان [بند ۸ زندان اوین] به دلیل برودت هوا و شرایط نامناسب این بند است از جمله ازدحام بیش از حد، بسته بودن محیط و عدم تهویه کافی که همه اینها تحمل این وضعیت را برای مصطفی دانشجو دشوار کرده است.»
در حقیقت شرایط زندان باعث شد که آقای دانشجو اوایل سال جاری هم مدتی را در سیسییو بیمارستان شهدای تجریش بگذراند، اما قبل از آن که دوره درمان او تکمیل شود، بار دیگر به زندان اوین منتقل شد، امری که پیامدهای منفی بسیاری داشت.
این چند ماه بارها اخبار نگرانکنندهای از وضعیت سلامت مصطفی دانشجو در بند ۸ زندان اوین منتشر شد که حکایت از تشدید مدام بیماری آسم او و ظهور بیماریهای قلبی و کبدی داشت چنانچه اواسط آبان ماه وبسایت مجذوبان نور نوشت که پزشکان بهداری زندان اوین نسبت به وضعیت مصطفی دانشجو هشدار داده و خواستار مراقبتهای پزشکی از وی در بیمارستان شدهاند.
با این حال چند هفته دیگر باید زمان میبرد تا مسئولان زندان اوین با انتقال آقای دانشجو به بیمارستان موافقت کنند.
خدیجه برزگر، همسر مصطفی دانشجو به مرکز حامیان حقوق بشر میگوید:
«برای درمان همسرم خیلی دیر اقدام شد، به همین خاطر الان وضعیت جسمی خوبی ندارد. یک ماه مداوم پیگیری کردیم که در بیمارستان بستری شود. حتی بهداری زندان اوین هم میگفت که اینجا امکانات درمان نیست و او باید به بیمارستان برود. اما همه چیز خیلی طولانی شد.»
درمان «تحت تدابیر امنیتی»
شیوه انتقال مصطفی دانشجو به بیمارستان و بستری شدن او هم شیوه خاص مربوط به زندانیان سیاسی است؛ «تحت تدابیر شدید امنیتی». این عبارتیست که وبسایت مجذوبان نور برای توصیف وضعیت اقامت آقای دانشجو در بیمارستان بهکار میبرد.
به نوشته این وبسایت، در روزهای اول بستری شدن مصطفی دانشجو در بیمارستان «ماموران قضایی همراه او حتی به همسر و دختر خردسال وی اجازه ملاقات با این وکیل دادگستری را ندادند».
خدیجه برزگر این مسئله را تایید میکند:
«ملاقات با آقای دانشجو همچنان محدود است. دو روز اول که اصلا اجازه ملاقات به کسی نمیدادند. بعد که پیگیری کردیم، بالاخره من اجازه گرفتم که به عنوان همراه در کنار او باشم.»
از سویی بیمارستان امام خمینی هم یگانه گزینه و گزینهای اجباری برای مصطفی دانشجو شده است، حتی اگر این بیمارستان شرایط و امکانات مخصوص درمان این نوع بیماریها را نداشته باشد.
همسر آقای دانشجو میگوید:
«وضعیت بیمارستان مطلوب نیست. این بیمارستان امکانات لازم را ندارد. ما بارها درخواست کردیم که همسرم در بیمارستان خصوصی بستری شود، اما مسولان زندان مخالفت کردند. آنها بیمارستانی را در نظر داشتند که با آن قرارداد دارند، یعنی همین بیمارستان امام خمینی.»
وی سخنان خود را چنین ادامه میدهد:
«الان بیماری آسم همسرم و مشکلات تنفسی او خیلی تشدید شده. آن بند شلوغ و وضعیت نامناسب زندان مسائل را حاد کرده است و همینطور چند بار اعتصاب غذا.»
هنوز زمان زیادی از اعتصاب غذا مصطفی دانشجو نمیگذارد. وکیل دراویش گنابادی به همراه ۸ درویش دیگر که مانند او زندانیان عقدیتی محسوب میشوند، همین شهریور ماه وارد اعتصاب غذایی شد که حدود یک ماه به طول انجامید.
بعد، وقتی که آنها اعتصاب خود را پایان دادند اعلام کردند که حق اعتصاب غذا را تا زمانی که «نگاه امنیتی از پیروان طریقت و عرفان» برداشته شود، برای خود محفوظ میدانند.
و این نخستین اعتصاب غذا آنها نبود، اما در شرایطی که همچنان در سیاست ایران بر روی همان پاشنه میچرخد و تغییر عمدهای در روابط میان حکومت و ملت رخ نداده، شاید قابل پیشبینی باشد که رخدادهایی نظیر این باز هم تکرار و تکرار شود، به رغم آسیبهایی که به جسم زندانیان سیاسی وارد میآید.
توضیح: عکس برگرفته شده از سایت مجذوبان نوراست.