دریغا تهی از تو ایران زمین

سیمین بهبهانی بانوی غزل ایران، سر انجام راهی‌ را رفت که گریزی از آن نیست . او که سروده بود “دوباره می‌‌سازمت وطن” آرزوئی جز سر بلندی ایران و ایرانیان نداشت.
سلاحش در جنگ با تاریکی “قلم” بود و عرصه نبردش “شعر”. هر چند شب پرستان نورش را بر نمی تافتند و به صدها شیوه آزارش می‌‌دادند اما چون مادری مهربان قلبی عاری از کینه داشت و چنین سروده بود:
“ای جملگی دشمن من !‌ جز حق چه گفتم به سخن؟
پاداش دشنام شما آهی به نفرین نزنم
انگار من زادمتان کژتاب و بدخوی و رمان
دست از شما گر بکشم مهر از شما بر نکنم
انگار من زادمتان : ماری که نیشم بزند
من جز مدارا چه کنم با پاره جان و تنم؟”
به ملت ایران خاموشی شاعری یگانه و به فرزندانش، امید و علی‌ و حسین رفتن مادری مهربان را تسلیت می‌‌گویم.
نام “سیمین بهبهانی” در تاریخ ادبیات جاودانه و در قلب ایرانیان ماندگار است.
شیرین عبادی
۲۸ مرداد ماه ۱۳۹۳