نرگس محمدی روز دوشنبه در فضای اپلیکیشن کلاب هاوس در مورد تجربه سلول انفرادی و استفاده حکومت ایران از این شکنجه برای نومیدکردن مبارزان و مخالفانش، با شماری از شنوندگان گفت وگوی آنلاین داشت.
این فعال حقوق بشر پیش از این در کتابی با عنوان «شکنجهی سفید» با 12 زن زندانی سیاسی گفتوگو کرده است.
موضوع محوری این گفتوگوها وضعیت سلول انفرادی در زندانهای ایران به عنوان یکی از مصاديق بارز شکنجه است.
تاکید بر «شکنجهی سفید» با سه خاطره از خود نرگس محمدی در زندانهای حکومت اسلامی آغاز میشود و با گفتوگو با نیگارا افشارزاده، آتنا دائمی، زهرا ذهتابچی، نازنین زاغری، مهوش شهریاری، هنگامه شهیدی، ریحانه طباطبایی، سیما کیانی، فاطمه محمدی، صدیقه مرادی، نازیلا نوری و شکوفه یداللهی ادامه مییابد.
این دوازده زندانی سیاسی، از طیفهای مختلف فکری و عقیدتی هستند؛ از فعالان حقوق مدنی، بهاییان، دراویش، کودکان و نوکیشان مسیحی و همچنین فعالان اصلاحطلب گرفته، تا جامعهشناس و فرزند یکی از جانباختگان سیاسی ده 60، و همچنین فعال حقوق بشری که در دهه 60 مدتها حبس و شکنجه را تاب آورده است.
کتاب «شکنجهی سفید» با مقدمه کوتاه شیرین عبادی، حقوقدان و برنده جایزه صلح نوبل آغاز میشود. او در این یادداشت تاکید است که علیرغم تمام زنجیرهایي که به دست و پای نرگس محمدی زدهاند، «هنوز مانند شیر میغرد و به همین دلیل حکومت سعي دارد تا او را بشکند».
شیرین عبادی پیرامون گفتوگوهای نرگس محمدی در زندان با شماری از زندانیان زن نوشته است: «موضوع محوری این گفتوگوها وضعیت سلول انفرادی در زندانهای ایران به عنوان یکی از مصاديق بارز شکنجه است. نرگس محمدی، از سالها پیش، پیش از اینکه زندانی بشود، همواره پرچمدار مخالفت با سلول انفرادی بود. اين پرچم را حتي در زندان هم بر زمین نگذاشته و به روشهاي گوناگون مخالفت خودش را با آن بیان كرده است.
حالا برای ابراز این مخالفت، با تعدادی از همبندان خود، یعنی زنان سیاسی-عقیدتی زندان اوین مصاحبههایی انجام داده و گوشهاي از خاطرات آنها را ثبت کرده است.
از آنجایی که اين خاطرات در حصار زندان به رشته تحریر درآمده، به مثابه سند گویایی از تلاش در راه اجرای عدالت در ایران است.»
نرگس محمدی (زاده 1351 در شهر زنجان)، فعال حقوق بشر، روزنامهنگار، عضو شورای عالی سیاستگذاری ادوار تحکیم وحدت، و نایب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر است.