مهوش شهریاری با زبان شعر استقامت نرگس محمدی را ستوده است.
خانم شهریاری یکی از ۷ مدیر بهایی است که در اسفندماه ۸۶ بازداشت شد. وی به مدت ۶ ماه در سلول انفرادی به سر برد و دراین مدت دچار بیماری قلبی شده بود و پس از ۲ سال بلاتکلیفی و نگهداری در بند ۲۰۹، سال گذشته از سوی دادگاه به تحمل ۲۰ سال حبس تعزیری محکوم شد که این حکم در دادگاه تجدیدنظر مورد تأیید قرار گرفت. این شهروند بهایی در زندان های اطلاعات مشهد٬ ۲۰۹ اوین، رجائی شهر، قرچک ورامین، بند نسوان اوین زندانی بوده است.
نرگس محمدی٬ فعال حقوق بشر نیز در اردیبهشت ماه توسط ماموران امنیتی بازداشت و در حال حاضر از شرایط وخیم جسمی رنج می برد. خانم محمدی در ساعتهای پایانی روز شنبه پس از آنکه به مدت هشت ساعت دچار فلج عضلانی میشود به بیمارستان طالقانی تهران منتقل شده و تحت مراقبتهای پزشکی قرار میگیرد. اما پزشکان بیمارستان طالقانی پس از انجام معاینههای اولیه اعلام میکنند که خانم محمدی باید تحت نظر پزشک متخصص قرار گیرد.
مقامهای مسئول در قوه قضاییه، خانم محمدی را با وجود تأکیدهای پزشکان مبنی بر معاینه این مدافع حقوق بشر توسط پزشک متخصص، دو ساعت قبل از انجام ملاقات هفتگی به زندان اوین منتقل میکنند.
این در حالی است که خانم محمدی در ملاقات روز یکشنبه خود با خانواده از هوشیاری کافی برخوردار نبوده است.
به گزارش سحام٬ در همینباره مهوش شهریاری شعری سروده که متن آن در پی آمده است:
آوای اذان در فضای زندان پیچیده بود و او
سجاده اش را
زیر آسمان کبود رو به خدا باز کرد
و پیشانی تبدارش را بر مهر خنک نهاد…
بر میخیزد
شاید برای آنکه به خدا نزدیکتر شود!
“ربنا افرغ علینا صبرا و ثبت اقدامنا…”
چشمانش را میگشاید با شعف
چیزی از زمین بر می دارد
در میان دو دست نوازش گرش میگیرد
با شوق آنرا به قلبش میفشارد
آنرا میبوید
به نجوا در گوشش زمزمه میکند
و دستهایش را رو به آسمان خدا باز میکند!
قاصدک پرواز میکند
بر می گردد و از بلندی دیوارها شکوه میکند
نفس مشتاقش را بدرقه اش میسازد
او مادر است
از کودکانش بی خبر است
و راهی دیگر برای رساندن احساس مادارانه اش به کودکانش برایش باقی نمانده است
نسیمی میوزد
قاصدک از دیوارها میگذرد
از نظرها دور میشود
و عطر نفس نرگس
فضا را پر میکند!
مهوش شهریاری
زندان اوین
برای حس مادرانه و عاشقانه ات